Wij wensen iedereen een gelukkig nieuwjaar!!!
We hebben vanavond een BBQ gehad en daarna met marshmallows boven een kampvuurtje en een glaasje champagne de jaarwisseling gevierd. In de verte hoorden we het gerommel van het vuurwerk vanaf de Skytower downtown Auckland. We konden het zelfs zien vanaf het terras! Pal zuid, 40 km verderop. Ongelofelijk. Het was een gigantisch vuurwerk. Misschien zien jullie het vannacht nog op de TV. Morgen rond deze tijd voor jullie in NL springen Jonas en Anna vanaf diezelfde Skytower de skyjump. Op dat moment zijn jullie waarschijnlijk nog met vuurpijlen en oliebollen in de weer.
PS. Het fototoestel is weer terecht.
- Posted using BlogPress from my iPad
vrijdag 31 december 2010
donderdag 30 december 2010
Tree Tops & Jazz
Maandag de 27e doen we een Tree Top Adventure. We overwinnen onze hoogtevrees en we volgen een parcours van 9 etappes. De eerste etappe is op slechts enkele meters hoogte, maar het gaat steeds hoger. De laatste etappe is zelfs op zo'n 17 meter hoogte.
Jonas is verstandig en besluit niveau 9 te laten voor wat het is. Hij heeft met niveau 8 zijn grenzen voldoende verlegd.
Toen ik aan de 9e etappe begon, kon ik het me niet echt voorstellen, maar eenmaal boven benijdde ik Jonas wel. Na de eerste paar stappen keek ik naar beneden en toen ik de verder wilde had ik het even niet meer. Ik voel ik me weer vastgenageld staan en wil terug (net als vorig jaar bij de skywalk). Maar dat kan natuurlijk niet en ik moet me wel over mijn angst heen zetten. Het klamme zweet breekt me aan alle kanten uit en dat komt niet doordat het lekker weer is. Als je zo'n twijfelmoment hebt is het opeens erg moeilijk.
Ondanks dat lukt het me om alle etappes te doen. En als je eindelijk naar beneden tokkelt voel je je een ander mens.
De meeste bewondering had ik voor Sarah's vader die met zijn 75 jaar gewoon alle etappes deed. Na afloop bleek hij de oudste deelnemer te zijn die in de 6 jaar dat dit park open is alle etappes heeft gedaan. Hij vertelde later dat hij, toen hij bij de marine zat, regelmatig de mast in moest klimmen. Liet zelfs een filmpje op YouTube zien van de ceremonie op de HMS Ginger.
De dinsdag doen we niet veel. Het is weer bewolkt en we rusten voornamelijk uit. Nooit geweten dat het bomenklim festijn zo vermoeiend is. We moesten er allemaal echt van bijkomen. Ik loop een rondje hard samen met Vicky, de vriendin van Steve. We 's middags spelen we Trivial persuit. Best moeilijk met al die Nieuw Zeelandse vragen. Daarna nog een potje True Colours.
's Nachts slaap ik slecht. Voor het naar bed gaan heb ik mijn mailbox bekeken en er zaten een drietal mailtjes in met minder leuke berichten uit Nederland. Ik blijf er maar over peinzen en weet er kan de rust niet vinden om in slaap te komen.
Woensdag's gaan we naar een Blues en Jazz festival op een wijngaard in de buurt (Ascension wine estate in Makatana). Een zeer bijzondere ervaring.
Het publiek (ca.300 man) zit netjes op meegenomen kleden, stoeltjes en koelboxen in de brandende zon. Wanneer de eerste band begint te spelen blijft iedereen gewoon met elkaar praten. Er wordt vooral veel wijn gedronken en de muziek lijkt wel bijzaak. We hadden eerst een heerlijke witte Cabernet Sauvignon. Toen een soort Riesling, een Pinot Gris en tot slot een Chardonnay. Allemaal fantastische wijnen.
Wanneer het begint te schemeren speelt er een Engelse band die de mensen eindelijk aan het swingen krijgt. Tegen 22:00u gaan we naar huis met de kinderen. Steve, Vicky en de ouders van Sarah blijven nog tot het einde. Bij ons vertrek ben ik mijn fototoestel kwijtgeraakt. Beter gezegd, het fototoestel van Tjeerd dat ik speciaal voor deze reis mocht lenen... En er stonden juist zulke mooie foto's op...
Donderdag de 30e gaan we naar Patetonga naar Mandy en Dennis. Een rit van zo'n twee uur. Het zijn oude vrienden van Max en Sarah die ze altijd in de kerstvakantie bezoeken. Het plaatsje is in the misdoe of nowhere. Er is een tankstation (van de vader van Mandy), een winkeltje dat van Mandy was en een kroeg van haar broer. Alle gezinsleden wonen zo gezellig bij elkaar en tot zeer recent waren er geen inwoners die geen familie is. Het huis van Mandy is een bezienswaardigheid. Overal hangen snuisterijen. Er is geen plekje in het huis waar niets staat of hangt. In de tuin zijn wel vijf zithoeken. Er zijn diverse schuurtjes en ze hebben kippen, twee varkens en een rare struisvogel die een Emoe blijkt te zijn. Verder hebben ze er een heerlijk zwembad met een glijbaan, waar we natuurlijk heerlijk in gebadderd hebben. De kids gaan achterin de auto mee de koeien voeren. Ze hebben er 28.
Dennis is een 'home kill butcher'. Hij slacht dieren op bestelling en levert ze op als mooie palletjes vlees, klaar om ingevroren te worden. Tussen de middag gaan er zelf gemaakte worstjes en beefburgers op de BBQ. Zelden zo'n smakelijke burger gegeten! We gaan bij tijds naar huis want Anna moet nog trainen (zwemmen).
- Posted using BlogPress from my iPad
zondag 26 december 2010
Kerst
Vrijdagavond op kerstavond komt Steve, de broer van Sarah, aan uit Wellington. Hij heeft de hele dag gereden. Bijgaand een mooie Hibiscusbloem gefotografeerd vanaf het terras. Deze bloemen gaan bij mooi weer open.
De volgende morgen op eerste kerstdag zijn we al rond zeven uur op en pakt Anna haar kado's onder de kerstboom uit.
Het is nog vroeg en nog niet zo warm. Dus besluit ik nog even een rondje hard te lopen. Prachtige 'views' langs de haven.
Er zijn hier veel hellingen, maar de 'killer' helling is toch wel de Gulf Harbour Drive terug naar huis. De weg loopt aanvankelijk naar beneden, dan een lang vals plat omhoog en geleidelijk aan wordt hij steeds stijler omhoog naar 6%, 8% en aan het eind vlak voor Max' huis de laatste 200 meter zelfs zo'n 10%. Ik hoop dat ik hem aan het eind van de vakantie kan hardlopen zonder te stoppen. Nu wandel ik het laatste stuk nog omhoog, hetgeen ook zwaar genoeg is ;-)
Wanneer in de loop van de morgen ook de kinderen van Steve aankomen, Minnie en Tessa, worden alle kado's uitgepakt.
'smiddags rond 13:00u beginnen we aan het kerstdiner. We trekken de Christmas crackers en toasten met champagne. Na afloop zijn er diverse desserts onder andere de beroemde 'pavlova' en een door Steve gemaakte cake doordrengt in brandy. Ik eet natuurlijk weer veel te veel en als we tegen 17:00u klaar zijn met het eten, buik ik nog even uit op de bank.
De rest van de dag zijn Max en Jo bezig om het Apple TV kastje, dat Max heeft gekregen aan de praat te krijgen. De koppeling met de muziek in iTunes op de PC lukt nog niet, maar films kijken wel. Met z'n allen zien we tenslotte de film 'Burn after Reading' een film uit 2008 met George Clooney en Brad Pitt.
Zondags, tweede kerstdag of 'boxing day', zoals ze dat hier noemen zijn alle winkels open en is ongeveer half Nieuw Zeeland aan het shoppen. Er is veel afgeprijst en er zijn interessante aanbiedingen en ik ga met Max naar een winkel waar ze zo ongeveer alles verkopen, Harvey Norman. We kopen een parasol en een nieuwe router. Dit omdat de oude regelmatig de internetverbinding verloor. Het is er een drukte van jewelste in die winkel en er staat een flinke rij voor de kassa.
Het bleek nog niet zo eenvoudig te zijn om het oude zwarte kastje door het nieuwe Apple kastje te vervangen en uiteindelijk hangen ze allebei eraan en werkt het. Ra ra... Hoe hebben we dat gefikst? Ik zou het niet weten, maar als het werkt moet je er niet meer aankomen. ;-)
Eind van de middag komt Vicky, de vriendin van Steve aan uit Wellington. Steve haalt haar op van het vliegveld. De meiden gaan zwemmen in zee.
's avonds weer een BBQ en daarna kijken we nog een paar oude filmpjes vanuit de iTunes library.
Jonas voelt zich vanmiddag gelukkig beter dan vanmorgen. Hopelijk is hij morgen weer OK.
- Posted using BlogPress from my iPad
De volgende morgen op eerste kerstdag zijn we al rond zeven uur op en pakt Anna haar kado's onder de kerstboom uit.
Het is nog vroeg en nog niet zo warm. Dus besluit ik nog even een rondje hard te lopen. Prachtige 'views' langs de haven.
Er zijn hier veel hellingen, maar de 'killer' helling is toch wel de Gulf Harbour Drive terug naar huis. De weg loopt aanvankelijk naar beneden, dan een lang vals plat omhoog en geleidelijk aan wordt hij steeds stijler omhoog naar 6%, 8% en aan het eind vlak voor Max' huis de laatste 200 meter zelfs zo'n 10%. Ik hoop dat ik hem aan het eind van de vakantie kan hardlopen zonder te stoppen. Nu wandel ik het laatste stuk nog omhoog, hetgeen ook zwaar genoeg is ;-)
Wanneer in de loop van de morgen ook de kinderen van Steve aankomen, Minnie en Tessa, worden alle kado's uitgepakt.
'smiddags rond 13:00u beginnen we aan het kerstdiner. We trekken de Christmas crackers en toasten met champagne. Na afloop zijn er diverse desserts onder andere de beroemde 'pavlova' en een door Steve gemaakte cake doordrengt in brandy. Ik eet natuurlijk weer veel te veel en als we tegen 17:00u klaar zijn met het eten, buik ik nog even uit op de bank.
De rest van de dag zijn Max en Jo bezig om het Apple TV kastje, dat Max heeft gekregen aan de praat te krijgen. De koppeling met de muziek in iTunes op de PC lukt nog niet, maar films kijken wel. Met z'n allen zien we tenslotte de film 'Burn after Reading' een film uit 2008 met George Clooney en Brad Pitt.
Zondags, tweede kerstdag of 'boxing day', zoals ze dat hier noemen zijn alle winkels open en is ongeveer half Nieuw Zeeland aan het shoppen. Er is veel afgeprijst en er zijn interessante aanbiedingen en ik ga met Max naar een winkel waar ze zo ongeveer alles verkopen, Harvey Norman. We kopen een parasol en een nieuwe router. Dit omdat de oude regelmatig de internetverbinding verloor. Het is er een drukte van jewelste in die winkel en er staat een flinke rij voor de kassa.
Het bleek nog niet zo eenvoudig te zijn om het oude zwarte kastje door het nieuwe Apple kastje te vervangen en uiteindelijk hangen ze allebei eraan en werkt het. Ra ra... Hoe hebben we dat gefikst? Ik zou het niet weten, maar als het werkt moet je er niet meer aankomen. ;-)
Eind van de middag komt Vicky, de vriendin van Steve aan uit Wellington. Steve haalt haar op van het vliegveld. De meiden gaan zwemmen in zee.
's avonds weer een BBQ en daarna kijken we nog een paar oude filmpjes vanuit de iTunes library.
Jonas voelt zich vanmiddag gelukkig beter dan vanmorgen. Hopelijk is hij morgen weer OK.
- Posted using BlogPress from my iPad
vrijdag 24 december 2010
De dagen voor Kerst
De dagen voor de kerst doen we niet veel...
Woensdagmorgen heeft Sarah een lekke band. Ik verwissel de band zodat ze weer verder kan. Er zat een spijker in en de band moest vervangen worden.
Jo en ik besluiten te gaan hardlopen. Na 700m doet het bij Jonas overal pijn en maken we rechtsomkeert. Amper 10 minuten later staan we weer voor de deur.
'smiddags gaan we met Sarah en haar moeder naar Albany. Daar is een ander groot winkelcentrum, waar het vanwege de airco goed toeven is. Naturlijk is de eerste winkel die we bezoeken de Applestore. Jonas legt me daar de features van de nieuwe types uit.
Onderweg naar de supermarkt wordt ik aangesproken door een alleraardigst meisje van een of andere beauty stand die ik m'n hand geef. Ze doet iets met m'n nagel en voordat ik er erg in heb, is één van mijn nagels gepolijst!
Wil ze me ook nog voor veel geld een doosje beautyspullen verkopen ook. Ik bedank haar vriendelijk en voel me aardig 'genomen'. Geen gezicht één zo'n glimmende nagel.
's Avonds de eerste BBQ.
Bijgaand nog een plaatje van ons nichtje Anna tijdens de wandeling door het Shakespear park.
Donderdag is het stralend weer en superwarm. Zo doen we nog minder. We hangen wat binnen rond; buiten is het te warm. Je brand je voeten op het terras. We X-boxen, luisteren muziek, lezen en hangen gewoon wat rond. Jonas voelt zich niet lekker. Heeft een zere keel en is wat grieperig. Sarah loopt intussen alle kasten in het hele huis af op zoek naar een paar kerst kado's die ze ergens weggelegd heeft. Ik geniet van een Bundaberg gingerbeer. Wat is dat toch lekker spul. Jammer dat we dat in NL niet hebben. Daar kan je wel gingerale kopen, maar dat smaakt toch echt veel minder lekker dan gingerbeer. 0% alcohol, maar wel veel caloriën dus je moet er, net als bij een 'echt biertje' niet te veel van drinken.
's Avonds hebben we samen met Allan en Elaine een BBQ. Heerlijk malse biefstuk gebraden door masterchef Max himself.
Vrijdags is het bewolkt en gaan Anna, Jonas en ik met de auto van Sarah naar downtown Auckland. Het plan was eerst naar de haven te gaan, wat bootjes en shops bekijken en dan tegen 13:00u naar Max' werk in het museum te gaan. Hem daar op te pikken en dan de stad weer in om van de Skytower te springen.
Bij gebrek aan een kaart belt Anna met Max en word ik de stad door geloodst. Niks haven, meteen naar het museum dus...
Daar krijgen we een snelle rondleiding van Max en genieten van een prachtige Maori show.
Maori's zijn niet zo groot. Het meisje naast mij stond zelfs op haar tenen.
Tijdens het bezoek voelt Jonas zich steeds beroerder en uiteindelijk besluiten we het oorspronkelijke plan om na het museum van de Skytower te springen maar varen en gaan we direct naar huis.
Jonas duikt na een warme grok meteen het bed in.
Hopen dat hij snel weer op de been is. Morgen is het kerstmis.
- Posted using BlogPress from my iPad
Woensdagmorgen heeft Sarah een lekke band. Ik verwissel de band zodat ze weer verder kan. Er zat een spijker in en de band moest vervangen worden.
Jo en ik besluiten te gaan hardlopen. Na 700m doet het bij Jonas overal pijn en maken we rechtsomkeert. Amper 10 minuten later staan we weer voor de deur.
'smiddags gaan we met Sarah en haar moeder naar Albany. Daar is een ander groot winkelcentrum, waar het vanwege de airco goed toeven is. Naturlijk is de eerste winkel die we bezoeken de Applestore. Jonas legt me daar de features van de nieuwe types uit.
Onderweg naar de supermarkt wordt ik aangesproken door een alleraardigst meisje van een of andere beauty stand die ik m'n hand geef. Ze doet iets met m'n nagel en voordat ik er erg in heb, is één van mijn nagels gepolijst!
Wil ze me ook nog voor veel geld een doosje beautyspullen verkopen ook. Ik bedank haar vriendelijk en voel me aardig 'genomen'. Geen gezicht één zo'n glimmende nagel.
's Avonds de eerste BBQ.
Bijgaand nog een plaatje van ons nichtje Anna tijdens de wandeling door het Shakespear park.
Donderdag is het stralend weer en superwarm. Zo doen we nog minder. We hangen wat binnen rond; buiten is het te warm. Je brand je voeten op het terras. We X-boxen, luisteren muziek, lezen en hangen gewoon wat rond. Jonas voelt zich niet lekker. Heeft een zere keel en is wat grieperig. Sarah loopt intussen alle kasten in het hele huis af op zoek naar een paar kerst kado's die ze ergens weggelegd heeft. Ik geniet van een Bundaberg gingerbeer. Wat is dat toch lekker spul. Jammer dat we dat in NL niet hebben. Daar kan je wel gingerale kopen, maar dat smaakt toch echt veel minder lekker dan gingerbeer. 0% alcohol, maar wel veel caloriën dus je moet er, net als bij een 'echt biertje' niet te veel van drinken.
's Avonds hebben we samen met Allan en Elaine een BBQ. Heerlijk malse biefstuk gebraden door masterchef Max himself.
Vrijdags is het bewolkt en gaan Anna, Jonas en ik met de auto van Sarah naar downtown Auckland. Het plan was eerst naar de haven te gaan, wat bootjes en shops bekijken en dan tegen 13:00u naar Max' werk in het museum te gaan. Hem daar op te pikken en dan de stad weer in om van de Skytower te springen.
Bij gebrek aan een kaart belt Anna met Max en word ik de stad door geloodst. Niks haven, meteen naar het museum dus...
Daar krijgen we een snelle rondleiding van Max en genieten van een prachtige Maori show.
Maori's zijn niet zo groot. Het meisje naast mij stond zelfs op haar tenen.
Tijdens het bezoek voelt Jonas zich steeds beroerder en uiteindelijk besluiten we het oorspronkelijke plan om na het museum van de Skytower te springen maar varen en gaan we direct naar huis.
Jonas duikt na een warme grok meteen het bed in.
Hopen dat hij snel weer op de been is. Morgen is het kerstmis.
- Posted using BlogPress from my iPad
dinsdag 21 december 2010
Na regen komt zonneschijn
Als het buiten regent, zoek je de bezigheden dus maar binnen.
Zo zijn we zondagmiddag we na een lang potje monopolie wezen carten. Dat is best nog een heftige bezigheid. Na twee keer 10 minuten voel je je gebroken. Moe, voldaan en stinkend naar benzine keren we huiswaarts. Jonas was ons in de tweede head allemaal te snel af. Nooit geweten dat hij zo'n goede coureur was.
Maandagmorgen halen Jonas en ik Anna op van het zwembad. Max en Sarah moeten beide werken en hebben haar 's ochtends vroeg op weg naar hun werk gebracht. We kijken het laatste half uurtje training en zijn verwonderd over de snelheid die ze weet te ontwikkelen. Nadat we haar gehaald hebben begint het slechte weer pas echt. De regen slaat tegen de ramen. Tussen de middag gaan Jonas, Anna en ik 'shoppen' in het winkelcentrum. We kopen een paar kerstkadootje en hardloopschoenen voor Jonas. Vervolgens nog wat etenswaren bij de super voor het eten vanavond. We halen lekker belegde broodjes voor de lunch.
Thuis begin ik vast het pizzadeeg te maken en Anna maakt chocolaatjes voor het toetje. Als Max en Sarah thuiskomen staat er al snel pizza op tafel.
Ook dinsdagmorgen halen Jonas en ik Anna op bij het zwembad. Het weer lijkt op te knappen en rond tien uur gaan we met Alan, de vader van Sarah als gids naar het Shakespeare Regionale Park. We bezoeken de palingvijver. Er zit zoveel paling in dat ze af en toe boven het water uitkrullen. We lopen door het oerbos, zien en horen prachtige vogels.
Dit puntje van de 'peninsula' wordt op dit moment van de rest afgescheiden door een hoog hek om ratten, wilde katten, fretten en possoms te weren. Dit doen ze om daarachter zo veel mogelijk een omgeving te scheppen waar de originele vogelsoorten kunnen leven. Alan is voorzitter van de stichting die dit natuurgebied ontwikkeld en vertelt het honderd uit. Over bloemen, bomen, hagedissen, Maori's die hier geleefd hebben en wat Alan en de stichting allemaal doet om dit stuk land als natuurpark verder te ontwikkelen. Een betere gids kan je hiervoor natuurlijk niet hebben.
We picknicken op de uitkijktoren op het hoogste punt en genieten van het uitzicht. De zon schijnt inmiddels en de temperatuur loopt al snel op naar 28 graden. Als we het park weer uit zijn en bij de auto komen duiken we nog even in de oceaan. Army Bay, een prachtige rustige baai. Het water is heerlijk. De wind is hard, maar lekker koel. Bij het opdrogen verbranden we ook een beetje. Gelukkig valt de schade mee.
De lucht ziet er nu uit zoals die er rond deze tijd in NZ uit hoort te zien rond deze tijd van het jaar. De wind is nog wel hard en de vooruitzichten voor de komende dagen zijn wisselvallig, kans op regen met een middagtemperatuur van 26 graden.
- Posted using BlogPress from my iPad
Zo zijn we zondagmiddag we na een lang potje monopolie wezen carten. Dat is best nog een heftige bezigheid. Na twee keer 10 minuten voel je je gebroken. Moe, voldaan en stinkend naar benzine keren we huiswaarts. Jonas was ons in de tweede head allemaal te snel af. Nooit geweten dat hij zo'n goede coureur was.
Maandagmorgen halen Jonas en ik Anna op van het zwembad. Max en Sarah moeten beide werken en hebben haar 's ochtends vroeg op weg naar hun werk gebracht. We kijken het laatste half uurtje training en zijn verwonderd over de snelheid die ze weet te ontwikkelen. Nadat we haar gehaald hebben begint het slechte weer pas echt. De regen slaat tegen de ramen. Tussen de middag gaan Jonas, Anna en ik 'shoppen' in het winkelcentrum. We kopen een paar kerstkadootje en hardloopschoenen voor Jonas. Vervolgens nog wat etenswaren bij de super voor het eten vanavond. We halen lekker belegde broodjes voor de lunch.
Thuis begin ik vast het pizzadeeg te maken en Anna maakt chocolaatjes voor het toetje. Als Max en Sarah thuiskomen staat er al snel pizza op tafel.
Ook dinsdagmorgen halen Jonas en ik Anna op bij het zwembad. Het weer lijkt op te knappen en rond tien uur gaan we met Alan, de vader van Sarah als gids naar het Shakespeare Regionale Park. We bezoeken de palingvijver. Er zit zoveel paling in dat ze af en toe boven het water uitkrullen. We lopen door het oerbos, zien en horen prachtige vogels.
Dit puntje van de 'peninsula' wordt op dit moment van de rest afgescheiden door een hoog hek om ratten, wilde katten, fretten en possoms te weren. Dit doen ze om daarachter zo veel mogelijk een omgeving te scheppen waar de originele vogelsoorten kunnen leven. Alan is voorzitter van de stichting die dit natuurgebied ontwikkeld en vertelt het honderd uit. Over bloemen, bomen, hagedissen, Maori's die hier geleefd hebben en wat Alan en de stichting allemaal doet om dit stuk land als natuurpark verder te ontwikkelen. Een betere gids kan je hiervoor natuurlijk niet hebben.
We picknicken op de uitkijktoren op het hoogste punt en genieten van het uitzicht. De zon schijnt inmiddels en de temperatuur loopt al snel op naar 28 graden. Als we het park weer uit zijn en bij de auto komen duiken we nog even in de oceaan. Army Bay, een prachtige rustige baai. Het water is heerlijk. De wind is hard, maar lekker koel. Bij het opdrogen verbranden we ook een beetje. Gelukkig valt de schade mee.
De lucht ziet er nu uit zoals die er rond deze tijd in NZ uit hoort te zien rond deze tijd van het jaar. De wind is nog wel hard en de vooruitzichten voor de komende dagen zijn wisselvallig, kans op regen met een middagtemperatuur van 26 graden.
- Posted using BlogPress from my iPad
zaterdag 18 december 2010
Aankomst in NZ
Op het vliegveld in Kuala Lumpur hebben we nog tijd zat. Jonas vindt een zachte driezitsbank waar hij nog drie en een halve uur heerlijk geslapen heeft. Ook hier heb ik een foto van gemaakt, maar ik heb besloten deze niet op het blog te zetten omdat hij erg lijkt op de andere twee foto's van Jo.
De vlucht naar Auckland verloopt nogal "bumpy". Over heel Australië zit op 10km hoogte enorm veel turbulentie. Zo veel dat we geen " hot drinks" geserveerd krijgen en de stewardessen regelmatig hun rondje af moeten breken. Gelukkig nog wel een ontbijt, maar geen dus geen koffie.
Om 13:00u lokale tijd landen we in NZ. Tijdens het wachten op de bagage verwonderen we ons hoe serieus het drugshondje aan alle tassen snuffelt. Hij loopt in een flink tempo van koffer naar koffer en besnuffelt deze op drugs en fruit.
Max en Anna staan ons in de ontvangsthal op te wachten en even later rijden we door de regen naar huis. Regen? Ja regen. Het is hier 2 maanden droog en zonnig warm geweest en net deze week is het weer omgeslagen.
's avonds voel ik me nog prima fit en amper nadat ik dat gezegd heb, val ik tijdens een gesprek met Sarah in slaap. Gelukkig neemt ze het me niet kwalijk ;-).
Zaterdagmorgen worden we pas om 8:15u wakker en... Het regent nog steeds. Het blijkt dat we vanmorgen vroeg door een luid knallend onweer hebben geslapen. Alle stroom op het schiereiland waar Max & Sarah wonen lag er af. Tussen de middag is het even droog en we trekken er meteen op uit om een kerstboom te zagen.
Tegen de tijd dat we weer thuis zijn regent het weer.
's middags is het huis vol. Vriendin Zoé is op bezoek met 3 kleine kinderen en de ouders van Sarah Zijn er. We eten een heerlijk stuk vlees, groene asperges, aardappelen en salade. Dit alles voortreffelijk bereid door Zoé.
's avonds vroeg naar bed, voordat ik weer in slaap val.
Zondagmorgen ben ik vroeg op en loop ik een rondje hard. Weer thuis, begint het weer te regenen. Ik lees m'n mailtjes en zie dat er veel sneeuw was in NL de laatste dagen. Tsjonge... we waren dus net op tijd weg. Olivia vindt het te lang duren voordat we weer een berichtje sturen. Ik besluit dus meteen een update te schrijven.
Ook zie ik dat gedacht wordt dat wij nu lekker in de zon zouden zitten. Helaas. Ook ik had ander weer verwacht hier. Het ziet er naar uit dat het wel even zo regenachtig blijft...
- Posted using BlogPress from my iPad
De vlucht naar Auckland verloopt nogal "bumpy". Over heel Australië zit op 10km hoogte enorm veel turbulentie. Zo veel dat we geen " hot drinks" geserveerd krijgen en de stewardessen regelmatig hun rondje af moeten breken. Gelukkig nog wel een ontbijt, maar geen dus geen koffie.
Om 13:00u lokale tijd landen we in NZ. Tijdens het wachten op de bagage verwonderen we ons hoe serieus het drugshondje aan alle tassen snuffelt. Hij loopt in een flink tempo van koffer naar koffer en besnuffelt deze op drugs en fruit.
Max en Anna staan ons in de ontvangsthal op te wachten en even later rijden we door de regen naar huis. Regen? Ja regen. Het is hier 2 maanden droog en zonnig warm geweest en net deze week is het weer omgeslagen.
's avonds voel ik me nog prima fit en amper nadat ik dat gezegd heb, val ik tijdens een gesprek met Sarah in slaap. Gelukkig neemt ze het me niet kwalijk ;-).
Zaterdagmorgen worden we pas om 8:15u wakker en... Het regent nog steeds. Het blijkt dat we vanmorgen vroeg door een luid knallend onweer hebben geslapen. Alle stroom op het schiereiland waar Max & Sarah wonen lag er af. Tussen de middag is het even droog en we trekken er meteen op uit om een kerstboom te zagen.
Tegen de tijd dat we weer thuis zijn regent het weer.
's middags is het huis vol. Vriendin Zoé is op bezoek met 3 kleine kinderen en de ouders van Sarah Zijn er. We eten een heerlijk stuk vlees, groene asperges, aardappelen en salade. Dit alles voortreffelijk bereid door Zoé.
's avonds vroeg naar bed, voordat ik weer in slaap val.
Zondagmorgen ben ik vroeg op en loop ik een rondje hard. Weer thuis, begint het weer te regenen. Ik lees m'n mailtjes en zie dat er veel sneeuw was in NL de laatste dagen. Tsjonge... we waren dus net op tijd weg. Olivia vindt het te lang duren voordat we weer een berichtje sturen. Ik besluit dus meteen een update te schrijven.
Ook zie ik dat gedacht wordt dat wij nu lekker in de zon zouden zitten. Helaas. Ook ik had ander weer verwacht hier. Het ziet er naar uit dat het wel even zo regenachtig blijft...
- Posted using BlogPress from my iPad
donderdag 16 december 2010
De lange reis heen
Woensdagmorgen de 15e december staan we vroeg op. Boven hoor ik al gestommel, dus we hoeven Jonas niet eens wakker te maken.
We worden thuis uitgezwaaid door Olivia, Robben en Lisanne. Maaike brengt ons naar station Arnhem. Na een voorspoedige reis checken we in op Schiphol. We zijn verbaasd dat het heel gewoon is om uren te wachten als je vliegt. Maar als de trein te laat is... oh wee!
Jo vertelt me een hoe je programma's op de iPhone kan afsluiten en zo langer met je batterij kan doen. Heel goed! (Maar ook de reden dat ik het verhaal in Kuala Lumpur nu opnieuw zit te typen ;-).
Tijdens het wachten haalt Jo z'n slaap in.
Terwijl we op de startbaan staan worden de vleugels nog uitgebreid gesprayed om ze van ijs te ontdoen. Met ca. 50 minuten vertraging vertrekken we naar Kuala Lumpur.
Vlak voor het vertrek had ik het er met Jonas nog over wat het ergste was dat je op zo'n reis kon overkomen. Dat was een gillende baby op de stoel naast je. En ja hoor.. het overkwam ons. Op de stoel recht voor ons. Onvoorstelbaar dat er zo veel geluid uit zo'n klein lijfje kan komen. Pas boven India is het manneke zo uitgeput dat hij in slaap valt. Zo hebben we toch nog zo'n twee uur kunnen slapen.
Met bijna een uur vertraging zijn we rond 8:15u lokale tijd in Kuala Lumpur. Het is er bewolkt en benauwd. Met ruim 25 graden breekt het zweet je meteen aan alle kanten uit.
We stoppen onze handbagage in een locker en gaan met het treintje naar de stad. Meteen door naar het KLCC oftewel de Petronas twintowers. We zijn echter helaas net een paar minuten te laat om een ticket te bemachtigen voor de lift naar de 'view' in één van de torens en op de brug.
Het weer is, net zoals op deze foto, grauw. We gaan nog naar een lokale markt en naar Chinatown. We hebben maar geen iPhone gekocht. Jonas voelde zich niet op z'n gemak met alle opdringerige verkopers. Bovendien is het gaan regenen.
Dan maar naar de Mc. Donalds en om 16:00u, een paar uur eerder dan oorspronkelijk bedoeld, al weer terug naar het vliegveld.
In het treintje neemt Jo z'n gebruikelijke pose weer in. Hij valt opeens bijna om van de slaap. Op het vliegveld vinden we een comfortabele tweezitsbank en slaapt hij nog een paar uurtjes bij.
Ondertussen typ ik dit verhaal nog eens in;-) en besluit het maar meteen op het blog te plaatsen. Tenslotte zijn de algemene faciliteiten hier ik KL super! Goed en goedkoop openbaar vervoer, 4G mobiel internet (jawel hoor, hier wel) en natuurlijk gratis WiFi op het vliegveld.
Het eerste bericht komt dus niet uit NZ maar uit Maleisië.
- Posted using BlogPress from my iPhone
We worden thuis uitgezwaaid door Olivia, Robben en Lisanne. Maaike brengt ons naar station Arnhem. Na een voorspoedige reis checken we in op Schiphol. We zijn verbaasd dat het heel gewoon is om uren te wachten als je vliegt. Maar als de trein te laat is... oh wee!
Jo vertelt me een hoe je programma's op de iPhone kan afsluiten en zo langer met je batterij kan doen. Heel goed! (Maar ook de reden dat ik het verhaal in Kuala Lumpur nu opnieuw zit te typen ;-).
Tijdens het wachten haalt Jo z'n slaap in.
Terwijl we op de startbaan staan worden de vleugels nog uitgebreid gesprayed om ze van ijs te ontdoen. Met ca. 50 minuten vertraging vertrekken we naar Kuala Lumpur.
Vlak voor het vertrek had ik het er met Jonas nog over wat het ergste was dat je op zo'n reis kon overkomen. Dat was een gillende baby op de stoel naast je. En ja hoor.. het overkwam ons. Op de stoel recht voor ons. Onvoorstelbaar dat er zo veel geluid uit zo'n klein lijfje kan komen. Pas boven India is het manneke zo uitgeput dat hij in slaap valt. Zo hebben we toch nog zo'n twee uur kunnen slapen.
Met bijna een uur vertraging zijn we rond 8:15u lokale tijd in Kuala Lumpur. Het is er bewolkt en benauwd. Met ruim 25 graden breekt het zweet je meteen aan alle kanten uit.
We stoppen onze handbagage in een locker en gaan met het treintje naar de stad. Meteen door naar het KLCC oftewel de Petronas twintowers. We zijn echter helaas net een paar minuten te laat om een ticket te bemachtigen voor de lift naar de 'view' in één van de torens en op de brug.
Het weer is, net zoals op deze foto, grauw. We gaan nog naar een lokale markt en naar Chinatown. We hebben maar geen iPhone gekocht. Jonas voelde zich niet op z'n gemak met alle opdringerige verkopers. Bovendien is het gaan regenen.
Dan maar naar de Mc. Donalds en om 16:00u, een paar uur eerder dan oorspronkelijk bedoeld, al weer terug naar het vliegveld.
In het treintje neemt Jo z'n gebruikelijke pose weer in. Hij valt opeens bijna om van de slaap. Op het vliegveld vinden we een comfortabele tweezitsbank en slaapt hij nog een paar uurtjes bij.
Ondertussen typ ik dit verhaal nog eens in;-) en besluit het maar meteen op het blog te plaatsen. Tenslotte zijn de algemene faciliteiten hier ik KL super! Goed en goedkoop openbaar vervoer, 4G mobiel internet (jawel hoor, hier wel) en natuurlijk gratis WiFi op het vliegveld.
Het eerste bericht komt dus niet uit NZ maar uit Maleisië.
- Posted using BlogPress from my iPhone
Location:Jalan Klia S3,Klia,Maleisië
Abonneren op:
Posts (Atom)
